Gerrike Maas- de Vries

Over mij: Toen ik slechts 3 maanden oud was, werd ik vanuit Seoul geadopteerd naar een klein Fries dorpje. Als kind, opgroeiend in een traditioneel gezin waarin mijn vader altijd hard werkte en mijn moeder thuis was maar emotioneel niet beschikbaar, leerde ik me altijd aanpassen. Als ik gepest werd of verdrietig was, werd mij verteld dat ik niet hoefde te huilen. Daardoor leerde ik mijn emoties inslikken en kon ik ze niet goed reguleren. Ik nam het patroon van mijn vader over: altijd hard werken en niet van de gebaande paden afwijken. Dat deed ik, totdat ik op mijn 27e in een burn-out belandde. In die periode maakte ik kennis met mindfulness en yoga - en dat hielp me om weer op de been te komen. Maar uiteindelijk verviel ik weer in mijn oude patroon. Het voelde alsof het leven me overkwam, alsof ik geen regie had. De dagen rijgden zich aan elkaar, ik was vaak boos en had een kort lontje. Na de geboorte van mijn dochter werd het onmiskenbaar: er móést iets veranderen. Ik had zo verlangd naar een gezin en dacht het anders te gaan doen, maar alles voelde intens zwaar na de geboorte van mijn dochter. Ik was emotioneel niet beschikbaar. Zo kon ik niet verder. Onder dat korte lontje en vermoeidheid zat iets anders: een lichaam dat nooit tot rust kwam en geen emoties kon reguleren. Toen ik stopte met rennen en mezelf toestond te voelen wat ik had weggeduwd, begon er iets te verschuiven. Ik leerde luisteren naar de signalen van mijn lichaam, naar mijn intuïtie en gevoel, naar alles wat ik zo lang had genegeerd. Langzaam ontstond de 2.0-versie van mij, die haar leven ditmaal duurzaam veranderde. Als er nu emoties opkomen, weet ik dat ze iets over mij vertellen. Ik durf erbij stil te staan, het te onderzoeken, in plaats van het te uiten in boosheid of opvliegend gedrag. Nu ben ik een moeder die rust en balans ervaart. Het leven voelt licht en vrij! Mijn visie op moeders met een kort lontje en blijvende vermoeidheid: Veel moeders denken dat ze “gewoon snel boos zijn”. Of dat het komt door de mental load die ze grotendeels alleen dragen. Maar dat is nooit het hele verhaal. Een kort lontje is een signaal dat je lichaam niet meer tot rust komt en dat je je eigen emoties en gevoelens niet serieus neemt. Dus hoe kun je het dan voorleven aan je kinderen? Het is wat er gebeurt wanneer: je jarenlang alleen maar doorgaat, je emoties hebt weggedrukt en je lichaam continu onder spanning staat. Dan hoeft er maar iets kleins te gebeuren - een kind dat niet luistert - en boem, je ontploft! Alweer! En daarna voel je de schaamte. Niet omdat je het wilde, maar omdat je jezelf op dat moment niet in de hand had. Ik geloof dat je lontje pas langer wordt wanneer je leert je lichaam (zenuwstelsel) te kalmeren. En op deze manier kun je ook voorleven aan je kinderen dat alle emoties, de mooie en mindere mooie, er mogen zijn en leren zij hun emoties te reguleren op een gezonde manier. En laat ik nou precies weten hoe je dat kunt doen!